IV. Z nabożnym szacunkiem i bojaźnią

1. Na początku naszej historii Dawid wyruszył w zaszczytnym celu:
2 Samuela 6:2 I ruszył Dawid wraz z całym swoim ludem do Baali judzkiej, aby sprowadzić stamtąd Skrzynię Bożą, która jest nazwana imieniem Pana Zastępów, siedzącego nad cherubami.

2. Potem zmartwił się tym, że Pan uśmiercił Uzzę, a jego chwalebny plan został zniweczony:
2 Samuela 6:7-11 I rozpalił się gniew Pana na Uzzę, i zabił go tam Bóg za to, że wyciągnął swoją rękę ku Skrzyni, i umarł tam przy Skrzyni Bożej. 8  I zmartwił się Dawid tym, że Pan poraził Uzzę takim ciosem, i nazwał to miejsce Peres-Uzza, i tak nazywa się ono do dnia dzisiejszego. 9  Dawid zląkł się w tym dniu i rzekł: Jakże ma być sprowadzona do mnie Skrzynia Boża? 10  Nie chciał więc Dawid sprowadzić do siebie Skrzyni Pańskiej do miasta Dawida, lecz skierował ją do domu Obeda Edomczyka z Gat. 11  I pozostała Skrzynia Pańska w domu Obeda Edomczyka z Gat przez trzy miesiące, a Pan błogosławił Obedowi Edomczykowi i całemu jego domowi.

3. Od tego czasu Dawid postępuje wobec Boga z szacunkiem i bojaźnią, ale z wdzięcznością i radością:
2 Samuela 6:12 A gdy doniesiono królowi Dawidowi: Pan błogosławi domowi Obeda Edomczyka i wszystkiemu, co do niego należy, ze względu na Skrzynię Bożą, wyruszył Dawid i sprowadził Skrzynię Bożą z domu Obeda Edomczyka do Miasta Dawida z radością.

Jakie kroki przedsięwziął Dawid, aby wraz z Arką Przymierza przyszło błogosławieństwo a nie śmierć?
2 Samuela 6:13-23 Kiedy niosący Skrzynię Pana postąpili sześć kroków, on składał na rzeźną ofiarę wołu i tucznego barana. 14  Tańczył też Dawid z całej siły przed Panem, odziany zaś był w lniany efod. 15  I sprowadził Dawid wraz z całym domem Izraela Skrzynię Pana wśród okrzyków i donośnego trąbienia. 16  A gdy Skrzynia Pańska dotarła do Miasta Dawida, Michal, córka Saula, wyjrzała przez okno i widziała, że król Dawid skakał i tańczył przed Panem, i wzgardziła nim w swoim sercu. 17  Tak więc sprowadzili Skrzynię Pańską i ustawili ją w miejscu dla niej przeznaczonym, w środku namiotu, który Dawid kazał dla niej rozpiąć, i złożył Dawid przed Panem ofiary całopalne i ofiary pojednania. 18  A gdy Dawid dokończył składania ofiar całopalnych i ofiar pojednania, pobłogosławił lud w imieniu Pana Zastępów. 19  I kazał rozdzielić między cały lud, między całe pospólstwo izraelskie, każdemu mężczyźnie i każdej kobiecie po jednym bochenku chleba, po kawałku mięsa i po jednym placku rodzynkowym, po czym cały lud rozszedł się, każdy do swojego domu. 20  Gdy Dawid powrócił do domu, aby pobłogosławić swój dom, wyszła na jego spotkanie Michal, córka Saula, i rzekła: Jakże wspaniale zachował się dziś król izraelski, który obnażył się dzisiaj na oczach niewolnic swoich wojowników, jak obnaża się chyba tylko jakiś lekkoduch. 21  A Dawid rzekł do Michal: To przed Panem tańczyłem, przed Panem, który wybrał raczej mnie niż twojego ojca i niż cały jego dom, aby ustanowić mnie księciem nad ludem Pańskim, 22  a choćbym jeszcze bardziej się poniżył niż tym razem i stał się w twoich oczach godnym pogardy, to jednak u tych niewolnic, o których mówiłaś, będę poważany. 23  A Michal, córka Saula, nie miała dzieci aż do dnia swojej śmierci.

1.    Skrzynia musiała być niesiona przez poświęcone do tego osoby - kapłanów,
2.    Co sześć kroków składana rzeźne ofiary z wołu i tucznego barana, jako ofiary całopalne i pojednania.
3.    Dawid uwielbiał tańcem Boga idąc w pochodzie chwały,
4.    Dawid zdjął królewskie szaty i założył efod

Aby lepiej to zrozumieć zobaczmy jak mogła być przenoszona skrzynia:
Przybytek i skrzynia oraz wszystkie naczynia i urządzenia były święte. Tylko Aaron i jego synowi, później kapłani mogli krzątać się przy skrzyni. Tylko kapłani mogli ją nosić przed Panem (por. Jozuego 3:3-17; 4,9-18):

IV Mojż 4:5-6 Gdy obóz będzie miał ruszyć, wejdzie Aaron ze swoimi synami, zdejmą zakrywającą zasłonę i owiną w nią Skrzynię Świadectwa, 6 następnie położą na niej okrycie ze skór borsuczych, a na nim rozciągną sukno z błękitnej purpury i założą drążki.

(porównaj: II Mojż 25:12-16 Odlejesz także dla niej cztery złote pierścienie i przytwierdzisz je do czterech jej krawędzi: dwa pierścienie po jednej stronie i dwa pierścienie po drugiej stronie. 13  I zrobisz drążki z drzewa akacjowego, i pokryjesz je złotem. 14  Drążki te włożysz do pierścieni po bokach skrzyni, aby na nich nosić skrzynię. 15  W pierścieniach skrzyni pozostaną te drążki; nie będą z nich wyjmowane. 16  Do tej skrzyni włożysz Świadectwo, które ci dam.)

Wspomniane wyżej drążki i pierścienie mają znaczenie symboliczne. Drążki były wykonane z drzewa akacjowego i pokryte złotem. Służyły do transportu. Miały być nie wyjmowane, aż Arka Przymierza znajdzie swoje ostateczne miejsce w świątyni Pana. Wyrażało to powołanie do świętej służby, usługiwanie w niebiańskich rzeczach i przypominało, że jesteśmy wciąż pielgrzymami na tej ziemi.

(por. wyznanie Dawida - 1 Kronik 29:15 Gdyż pielgrzymami jesteśmy przed tobą?; Hbr. 11:13 -wyznali też, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi.)Kapłani niosący Arkę uosabiają prawdziwie wierzących, którzy mają prawidłowe poznanie Chrystusa (Efezjan 1:17 dał wam Ducha mądrości i objawienia ku poznaniu jego; 2 Piotra 3:18 Wzrastajcie raczej w łasce i w poznaniu Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.)

Okrągłe pierścienie na drążki są symbolem wieczności. Nie mają końca. Nasze powołanie i służba obracają się wokół wiecznego i niezmiennego Pana. Kiedy stajemy przed Panem w modlitwie, znajdujemy się jakby pomiędzy drążkami Jego wierności, mocy osadzonych w pierścieniach majestatu Bożej wieczności!
Mobilność skrzyni wskazuje na to, że Bóg jest obecny z nami w każdej sytuacji: gdy siedzimy lub gdy jesteśmy w ruchu!

(por. Jana 14:14 Jeśli o co prosić będziecie w imieniu moim, spełnię to.; Jana 15:7  Jeśli we mnie trwać będziecie i słowa moje w was trwać będą, proście o cokolwiek byście chcieli, stanie się wam.) IV Mojż 4,15 Gdy tedy obóz będzie miał ruszyć, Aaron ze swoimi synami zakończy okrywanie świętych przedmiotów i wszystkich sprzętów świątynnych, a potem przystąpią Kehatyci, aby je nieść. Lecz nie będą dotykać się świętych przedmiotów, aby nie zginęli. Taka jest służba synów Kehata przy Namiocie Zgromadzenia.
w.17-20 I przemówił Pan do Mojżesza i do Aarona tymi słowy: 18  Nie dopuśćcie, by plemię rodowe Kehatytów zostało wytracone spośród Lewitów, 19  a raczej dołóżcie starań, aby utrzymali się przy życiu i nie poginęli; gdy przystępować będą do przenajświętszego, niech Aaron i jego synowie przyjdą i wyznaczą każdemu z nich, co ma robić i co ma nosić. 20  Niech jednak nie przychodzą, aby przyglądać się rozbiórce tego, co święte, aby nie poginęli.

Jeżeli Dawid chciał uszanować i uczcić Boga, musiał wrócić do biblijnego wzorca:
- uniżyć się przed Bogiem
- zdjąć swoje szaty i założyć efod (symbolizujący uświęcenie i oczyszczenie we krwi Jezusa)
- złożyć mu należny hołd (ofiary całopalne, pojednania i uwielbienie).

Na koniec przypomnę fragmentu od którego zacząłem nasze rozważania:

Hebr. 12:28 Przeto okażmy się wdzięcznymi, my, którzy otrzymujemy królestwo niewzruszone, i oddawajmy cześć Bogu tak, jak mu to miłe: z nabożnym szacunkiem i bojaźnią.

KONIEC

Jeżeli chcesz wrócić do poprzednich art. pt. "Rozdarta zasłona (szata)" - kliknij cz.2 ; cz.1

Niech was Bóg błogosławi! Pastor.