Mateusza 2:1-3 Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejemie Judzkim za króla Heroda, oto mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: 2  Gdzie jest ten nowo narodzony król żydowski? Widzieliśmy bowiem gwiazdę jego na Wschodzie i przyszliśmy oddać mu pokłon. 3  Gdy to usłyszał król Herod, zatrwożył się, a z nim cała Jerozolima.

Marka 1:14-15  A potem, gdy Jan został uwięziony, przyszedł Jezus do Galilei, głosząc ewangelię Bożą  15 i mówiąc: Wypełnił się czas i przybliżyło się Królestwo Boże, upamiętajcie się i wierzcie ewangelii.Jezus przyszedł, gdy "wypełnił się czas", gdy wszystko zostało przygotowane.

Okres poprzedzający narodziny Jezusa

Na około 40 lat przed narodzeniem Jezusa, Herod, syn Antypatra z Idumei (Edom), dotychczasowy zarządca Galilei, w czasie gdy jego ojciec został otruty przez fanatycznego Żyda, w czasie gdy Juliusz Cesar został zabity, jego brat Fazael (dotychczasowy zarządca Judei) popełnił samobójstwo - uzyskuje od Rzymu stanowisko Króla Żydów.

W trzy lata później tj. w 37 r. zdobywa Jerozolimę i usuwa w okrutny sposób wszystkich swoich konkurentów:

• - skazuje na śmierć swoich synów Antygona i Arystobula;
• - zabija 68 członków Sanhedrynu, a jednego młodego arcykapłana utopił;
• - skazuje na śmierć jedną z żon - Mariamne z rodu Hasmoneuszy;
• - potem morduje dwóch swoich synów - Aleksandra i Arystobulusa;
• - w końcu usuwa wszystkich prawdziwych i domniemanych pretendentów do tronu królewskiego. 

Oto dlaczego zadane przez mędrców pytanie: Gdzie jest ten nowo narodzony król żydowski (Mat.2,2) tak bardzo zaniepokoiło Heroda.

Wszystko było przygotowane i realizowane wg Bożego planu i miało szczególne znaczenie. Aby lepiej zrozumieć ewangelię należy, chociaż pobieżnie poznać dzieje poprzedzające narodzenie Jezusa.

W VI w p.n.e. (po roku 539 przed Chr.) Żydzi wrócili z niewoli babilońskiej (księgi Ezdrasza i Nehemiasza). Od czasów ostatnich proroków (Malachiasza) Izrael na pojawienie się Mesjasza musiał jeszcze czekać około 400 lat. Historia tego okresu odsłania po części Ks. Daniela i historyczne apokryfy ksiąg Machebejskich.

Co działo się w okresie poprzedzającym narodzenie Pana Jezusa, gdy umilkli prorocy?

Po powrocie z niewoli, Żydzi wybudowali świątynię i czcili w niej Boga, przestrzegając prawa Mojżeszowego. Ich przywódcami byli kapłani i uczeni w Piśmie. Życie narodu wybranego koncentrowało się więc wokół Zakonu i kapłaństwa i świątyni w Jerozolimie.

W tym czasie Aleksander Wielki w IV w p. Chr. ( 334 roku przed Chr.) 22-letni Aleksander Wielki atakuje i podbija imperium perskie, potem podbija Ziemię Izraelska (nazywaną poźniej przez Rzymian Palestyną) i Egipt. Na podbitych terytoriach upowszechnia grecką sztukę, kulturę i język.

Po jego śmierci w 323 roku wodzowie jego armii podzielili między siebie ogromne cesarstwo. I tak Ptolemeusz stał się władcą Egiptu, zaś Seleukos - Syrii i całej Azji Mniejszej. Mała Judea znajdowała się między Egiptem a Syrią. Władanie nad Palestyną przejmują w 198 roku przed Chr. - Seleucydowie.

Szczególnie wtedy zaznacza się wpływ greckiej kultury i pogaństwa - w miastach regularnie składano ofiary greckim bogom, organizowano zawody sportowe, na których zawodnicy występowali nago, wystawiano greckie sztuki itp.  W Jerozolimie powstaje w tym czasie hellenistyczna partia (saduceuszów), mająca wielki wpływ na życie całego kraju.

W 175 roku przed Chr. na tron syryjski wstępuje Antioch IV (taki starożytny Hitler), nazywający siebie "epifanes" co znaczy "objawiony bóg". Podczas jego rządów dochodzi do niesłychanej korupcji w sprzedawaniu urzędu arcykapłana. Najpierw urząd ten przypada Jazanowi, skorupowanemu przywódcy Hellenistów, potem Manelaus przekupuje Antiocha i zostaje w 171 r. nowym arcykapłanem. W końcu Antioch IV nienawidzący Żydów napada na Jerozolimę, dokonuje masakry, ograbia świątynię i burzy miasto. Potem przed świątynią ustawia ołtarz Zeusa olimpijskiego (opisują to księgi Machabejskie - 1Mach 1,39-54).

W wyniku działań Seleucydów w 166 r. p.Chr.  wybucha powstanie na czele, którego staje Matatiasz i jego synowie: Juda, Jonatan i Szymon. Po śmierci ojca przywództwo przejmuje nastarszy syn Juda Machabeusz (tzn. Młot). W 165 r. odbija Jerozolimę, odnawia i przywraca służbę świątynną.

Wydarzenie to upamiętnia Żydowskie Święto Chanukka (Święto Poświęcenia Świątyni). Pierwszym królem Judy po niewoli babilońskiej został Szymon (lata 142-135) z rodu Hasmoneuszy. Spokój i dostatek panowały jeszcze przez 30 lat rządów jego syna, Jana Hirkana (135-104). Jako arcykapłan i król dowodził on armią, zmusił Idumejczyków (Edomitów - potomków Ezawa) do formalnego przyjęcia judaizmu, zburzył samarytańską świątynię na Górze Garizim.

W czasie rządów Jana Hirkana powstało ugrupowanie tradycjonalistów żydowskich ,,hasidim" (sprawiedliwych) czyli faryzeuszy. Partię hellenistyczną reprezentowali saduceusze.

Następcą Hirkana został jego syn Arystobul I (104-103), a potem jego brat Aleksander Janneusz (103-76), który jako arcykapłan był jednocześnie zdolnym przywódcą wojskowym i politykiem.

W tym czasie, pomiędzy nim i popierających go saduceuszami, a stronnictwem faryzeuszy doszło do ostrego konfliktu. W wyniku tego Aleksander Janneusz ukrzyżował jednorazowo 800 faryzeuszy.

Potem w podbitej przez swego ojca Hirkana, Idumei (Edomie) ustanawia Antypasa na zarządcę. Tak oto do historii wkracza człowiek, który później odegra ważną rolę w historii Żydów.

Po śmierci Janneusza na tronie królewskim w Jerozolimie zasiada jego żona Aleksandra (76-67). Na okres jej panowania przypada szczególny rozkwit ugrupowania faryzeuszy.

Po śmierci Aleksandry dochodzi jednak do bratobójczej wojny pomiędzy jej synami. Młodszy syn Arystobul II (67-63) usuwa swojego brata Hirkana II z urzędu arcykapłana, a ten wzywa na pomoc Antypatra z Idumei. Obaj pokonują Arystobula II. Obaj bracia wzywają na pomoc stacjonujących w Damaszku, Rzymian. Wtedy dochodzi do brzemiennego w skutkach dla Żydów, wydarzenia. Żydzi zniesmaczeni widokiem walczących ze sobą braci posłali oddzielną delegację do Pompejusza w Damaszku. W efekcje wojska rzymskie zajęły Jerozolimę i ustanowiły Hirkana II arcykapłanem i władcą (ale nie królem) Judei (w czasie hellenizacji Judę nazywano już Judeą ).

Zamieszanie to wykorzystał Antypater, który  otrzymał od Rzymu stanowisku Prokuratora Judei, a swojego syna Fazaela ustanowił zarządcą Judei. Drugi syn Herod otrzymał od ojca stanowisko zarządcy Galilei.

Jak napisałem wcześniej, Herod w 40 r.p. Chr. Udał się do Rzymu i uzyskał tam dla siebie stanowisko Króla Żydów.

Okres Heroda - Po śmierci Heroda Wielkiego Rzymianie podzielili ziemię izraelska na trzy odrębne części pomiędzy trzech synów Heroda:

I region stanowiły: Idumea, Judea i Samaria. Ziemią tą, pomiędzy 4-6 r. n.e. zarządzał Archelaus, syn Heroda. Jego okrucieństwo (rzeź niewiniątek) dotarło do Rzymu, który zesłał go na wygnanie, a te okręgi przyłączyli do prowincji Syrii. Za życia Jezusa rządy nad tym terytorium sprawowali namiestnicy (prokuratorzy), z siedzibą w Cesareii Nadmorskiej.

II rejon to Galilea i Perea - (4 r. przed Chr.- 39 r. po Chr.), władał nim inny syn Heroda Wielkiego - Herod Antypas.

III rejon obejmował: Ulata, Trachonitis, Batanea, Auranitis (4 r. przed Chr. - 39 r. po Chr.), władał nimi Herod Filip, brat Antypasa. Matka Heroda Antypasa, Maltake była Samarytanka. Matką Heroda Filipa była Kleopatra z Jerozolimy.

Pan Jezus urodził się za czasów cesarza Oktawiana Augusta syna Juliusza Cezara, który w rzeczywistości dał początek Imperium Rzymskiemu.

Burzliwy czas wojen i niepokojów ucichł w tym obszarze, gdy nad biblijnym rejonem Bliskiego Wschodu zapanował August:

• - dał światu wytchnienie od wojn;
• - rozbudował sieć nowych dróg, która połączyła wszystkie prowincje z Rzymem;
• - był to biblijny czas, dojrzały i właściwy na przyjście Jezusa i rozprzestrzenianie się Ewangelii. Łacina i j. grecki stały się językami urzędowymi, powszechnie używanymi na Wschodzie.

Cichy powiew wiatru

Czy pamiętacie Eliasza, który schronił się przed gniewem Izebel, żony Achaba w jaskini. Oczekiwał na spotkanie z Bogiem:

Najpierw doświadczał mrożących krew zjawisk przyrody: - wicher potężny i silny, wstrząsający górami i kruszący skały; - trzęsienie ziemi; ogień, lecz w tym ogniu nie było Pana (1 Królewska 19:11-12).

Na końcu nadszedł cichy i łagodny powiew. Wtedy nadszedł Pan i rozmawiał z Eliaszem. Podobnie stało się przed narodzeniem Jezusa. Aleksander Wielki potrząsnął nie tylko narody, ale i cywilizacje. Wojny, zawieruchy i niepokoje ucichły dopiero za czasów Oktawiana Augusta. Gdy przyszedł cichy pełen spokoju i bezpieczeństwa powiew wolności, narodził się Jezus.

Bóg ma swoje miejsca i znaki niczym markery, które stanowią Boży punkt odmierzania czasu dla zmian w Bożym planie zbawienia. Z pewnością rządy Oktawiania Augusta były sprzyjające dla głoszenia Dobrej Nowiny o Królestwie Bożym. Czas jego panowania nie był jednak Bożym markerem. Właściwym markerem dla służby Jezusa było uwięzienie Jana Chrzciciela:

Marka 1:14-15  A potem, gdy Jan został uwięziony, przyszedł Jezus do Galilei, głosząc ewangelię Bożą  15 i mówiąc: Wypełnił się czas i przybliżyło się Królestwo Boże, upamiętajcie się i wierzcie ewangelii. Jezus przyszedł, gdy "wypełnił się czas", gdy wszystko zostało przygotowane.

W Liście do Hebrajczyków czytamy:

Hebrajczyków 1:2 ostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszechrzeczy, przez którego także wszechświat stworzył.

Tak więc kresem lub inaczej dopełnieniem miary okresu przygotowawczego dla narodzin i początku służby Jezusa stał się największy wśród proroków Starego Testamentu, Jan Chrzciciel i jego uwięzienie przez Heroda.

Oznacza to, że Bóg do świętego dzieła używa świętych naczyń, a w okresie przygotowawczym przysposabiane są również naczynia służące do celów pospolitych:

Jeśli tedy kto siebie czystym zachowa od tych rzeczy pospolitych, będzie naczyniem do celów zaszczytnych, poświęconym i przydatnym dla Pana, nadającym się do wszelkiego dzieła dobrego (2Tym. 2:21).

Nie wszyscy umieją rozpoznać Boży czas:

Łukasza 12:56  Obłudnicy! Zjawiska ziemi i nieba umiecie rozpoznawać, a jakże więc nie umiecie rozpoznać obecnego czasu?

Tylko ludzie bogobojni i pokorni jak Eliasz umiał rozpoznać Bożą obecność w cichym powiewie. Eliasz miał wyczulone na Boga oczy i słuch. W małej chmurce widział oczami wiary ulewny deszcz błogosławieństwa.

Herod w Dobrej Nowinie widział dla siebie zagrożenie. Dlatego podjął walkę z Bogiem i przegrał. Bóg objawił się prostym pasterzom i jako jedynym pozwolił zobaczyć w stajence nowonarodzonego Jezusa.

Taki jest Bóg. Suwerennie wyznacza nam pory i czas na doświadczanie oraz kształtowanie naszego charakteru. Jeżeli powierzysz Bogu swoje życie, to pozwól mu, aby doprowadził to do końca. Dla swoich ludzi ma inne znaki i markery niż dla niewierzących. Trwaj w Panu, ufaj mu, a on przeprowadzi cię przez życiową wichurę, trzęsienie ziemi i przez ogień życiowych doświadczeń.

Efezjan 5:15-21  Baczcie więc pilnie, jak macie postępować, nie jako niemądrzy, lecz jako mądrzy, 16 wykorzystując czas, gdyż dni są złe. 17  Dlatego nie bądźcie nierozsądni, ale rozumiejcie, jaka jest wola Pańska. 18  I nie upijajcie się winem, które powoduje rozwiązłość, ale bądźcie pełni Ducha, 19  rozmawiając z sobą przez psalmy i hymny, i pieśni duchowne, śpiewając i grając w sercu swoim Panu, 20  dziękując zawsze za wszystko Bogu i Ojcu w imieniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa, 21 ulegając jedni drugim w bojaźni Chrystusowej.

Bóg przygotowywał serce ludu na objawienie się prawdziwego Mesjasza przez służbę napełnionego Duchem Świętym, Jana Chrzciciela. Po hebrajsku 'Mesjasz' znaczy 'namaszczony' - posłany z Bożego polecenia. W takim znaczeniu nawet Cyrus, monarcha perski (Izaj.45,1), został przeznaczony do realizacji szczególnych zamiarów Bożych. Urząd kapłana i króla miał w Izraelu mesjański charakter. Uroczysta ceremonia namaszczenia poprzedzała objęcie tych urzędów. Hebrajski 'Mesjasz' po grecku znaczy 'Chrystus' to zarówno król jak i kapłan. W swojej służbie występowali jako pośrednicy między Bogiem a Jego ludem. Jezus połączył w sobie urząd Króla i Kapłana, prawdziwego Mesjasza.

Na koniec przestudiuj uważnie wypełnienie się obietnic mesjańskich:

1. Nadzieja mesjańska zaczyna się od obietnicy danej już w ogrodzie Eden (I Mojż.3,15).
2. Druga obietnica mesjańska zawarta jest w tekście l Mojż. 9,26-27. Przyszły Wyzwoliciel będzie pochodził spośród semitów, będzie potomkiem Abrahama (I Mojż. 12,2-3), władcą z pokolenia Judy (1 Mojż 49,10), mocarnym wojownikiem (4 Mojż. 24,17), prorokiem Pańskim (5 Mojż.18,15), królem z dynastii Dawida (2 Sam.7,12-17).
3. Nadzieja ta szczególnie wyraźnie pojawia się w Psalmach, izraelskich pieśniach chwały. Psalmy 2, 45 i 110 w całości są poświęcone Bożemu Pomazańcowi. W Psalmach mówi się też o cierpieniu Mesjasza (40,6-10), o zdradzeniu Go (41,9-11), ukrzyżowaniu (22), zmartwychwstaniu (16,8-11) i wniebowstąpieniu (68,18).
4. Bardzo zdecydowanie o mesjańskiej nadziei mówili prorocy. I tak Izajasz mówi o Mesjaszu jako Słudze Pana (42,1-9; 49,1-13; 50,4-11 i 52,1 - 53,12). Micheasz wskazuje miejsce Jego narodzenia (5,2). To na ten tekst wskazali kapłani jerozolimscy, gdy zapytano ich o miejsce narodzenie króla żydowskiego (Mat.2,6). Jeremiasz wiąże z Mesjaszem zawarcie nowego przymierza (31,31-34; por. Hebr. 8,10-12). Zachariasz zapowiada wjazd Mesjasza do Jerozolimy na osiołku (9,9), sprzedanie Go za 30 srebrników (11,12-13) i przebicie Jego boku (12,10).